Naruto 472

คลิ้กที่นี้เพื่ออ่านนารูโตะ 472 ตัวเต็ม

สันปกจั๊มป์เป็นนารุโตะกับซาสึเกะวิ่งเข้าเส้นชัยพร้อมกันค่ะการรวมร่างชั้นยอดของคิซาเมะและดาบซาเมะฮาดะ (ดาบหนังฉลาม)!!

472 : คุกน้ำและการต่อกรกับเงื้อมือมัจจุราช !!

พอนตะอยู่กลางน้ำ

อ.ซาบุจังมองไปที่คิซาเมะ: “…มันรวมร่างกับดาบเรอะ..!?”

บี: “เจ้านั่นเหมือนกับมนุษย์กลายร่างเป็นปลาครึ่งนึงแฮะ…ไม่สิ เหมือนกับปลากลายเป็นมนุษย์มากกว่าละมั้ง…?”

ซาบุจัง: “…ข้าจะขาดใจตายอยู่แล้ว เลิกอธิบายยาวยืดซะที! มันคือมนุษย์ครึ่งปลานั่นแหละ!

คิซาเมะ: “เอาล่ะ ผมมาแล้วนา”

พอนตะทำท่าจะขาดอากาศ

บี: (ขืนปล่อยไว้อย่างนี้ อ.ซาบุจังกับพอนตะมีหวังจมน้ำตายแน่ เราต้องรีบขึ้นจากน้ำให้ได้ก่อน!)

บีในร่างอาภรณ์ปีศาจใช้ปลอกคอ(ตรงไหนหว่านึกภาพไม่ออก)จับซาบุจังและใช้หางคว้าพอนตะเพื่อจะพาทั้งคู่หนีไปด้วย

แต่ไม่ว่าจะว่ายไปเท่าไหร่ ผืนน้ำก็ไม่สิ้นสุด

บี: “ไม่รู้มันเริ่มจากตรงไหนและไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดลงเมื่อใด~! แต่สิ่งที่รู้คือน้ำทำไมมันเยอะขนาดนี้วะ…ไม่อยากจะเชื่อเลยยย~~!”

คิซาเมะ: “คุณหนีคาถาน้ำนี่ไม่พ้นหรอก เพราะความได้เปรียบของผมมันมากเกินไป”

คิซเมะมุ่งไปทางไหน น้ำจำนวนมหาศาลก็ตามไปด้วยทุกที่

ซาบุจัง: “บี ข้างหลัง!”

บี: “! ทำไมชอบทำให้ฉันอ่อนแอ! ต้องจบโดยการพ่ายแพ้อย่างเดิม~!!”

แปดหาง: “ไม่ใช่เวลาแกจะมาแร๊พโย่วแล้วนะโว้ย! สังเกตรึเปล่า!? ไอ่ครึ่งคนครึ่งปลานั้นมันเคลื่อนน้ำตามมันมาด้วย! ที่สำคัญเจ้านั่นมันเคลื่อนที่ในน้ำเร็วกว่าแกเยอะนัก! เพราะมันเป็นคนครึ่งปลาไงเล่า บางทีมันอาจจะหายใจในน้ำได้ด้วยซ้ำ! ถ้าแกไม่หนีงานนี้แกตายแน่”

บี: “งั้นทำไงดีอ้ะ?”

แปดหาง: “เป้าหมายของแสงอุษาก็คือแก! ทิ้งตาแก่เอ็นก้ากับเจ้าทานุกินั่นแล้วหนีไปซะ! เจ้านั่นต้องหันมาตามแกต่อแน่!”

บี: “เข้าใจล่ะ ถ้าทำอย่างงั้น ทั้งคู่ก็จะ…”

แปดหาง: “ใช่แล้ว เพราะเมื่อมันตามแกมา น้ำทั้งหมดก็จะตามมาด้วย แล้วถ้าแกไปได้ไกลพอ พวกนั้นก็จะหลุดจากคาถาน้ำนี่ได้”

บีจึงพยายามหนีออกห่างพอนตะและซาบุจัง

บีหันไปล่อคิซาเมะ: “เอ้า! ตามมาให้ว่อง–”

คิซาเมะกลับเล็งไปที่พอนตะ

บี: “อะไรกัน!!?”

คิซาเมะ:”กฏบอกแค่ว่าให้จับเป็นแปดหางนี่ครับ — งั้นจะเฉือดอีกสองก็ไม่เห็นเป็นไร!”

บี: “ไม่ยอมหรอกเฟ้ย! ไอ่งี่เง่า!”

ทั้งคิซาเมะและบีต่างตรงรี่ไปที่พอนตะ

คิซาเมะ: “ได้ตัวล่ะ!”

บี !

คิซาเมะเปลี่ยนทิศทางมาที่บี แล้วคว้าตัวได้

คิซาเมะ: (ปากดูด…!?)

ปากดูดของหมึกยักษ์โผล่ออกมาจากตัวบี

บี: “จะกี่รอบก็ช่าง …ถ้านี่เป็นจักระที่แกอยากได้นักก็เอาไปเลย เจ้าโง่!”

คิซาเมะ: “แสดงว่าที่คุณถูกเรียกว่าพลังสถิตย์ร่างสมบูรณ์แบบนี่ก็เพราะเหตุนี้สินะครับ เฮอะ…เปลี่ยนร่างเป็นสัตว์หางเฉพาะส่วนได้แบบนี้…”

บีเคลื่อนตัวห่างออกไป พอนตะและซาบุจังจึงสามารถหลุดออกจากโดมน้ำนั่นได้

แปดหาง: “เอาล่ะ หลุดออกมาได้แล้ว!”

ซาบุจังล้มแผ่บนพุงของพอนตะ

*************************************

บีพยายามสู้ด้วยดาบของเค้าแต่ขณะเดียวกันก็พยายามจะหายใจด้วย

บี: “เฮือกก”

คิซาเมะ: “คุณนี่กลั้นหายใจได้นานพอดูเลยนะ หืมม์…แต่คงถึงขีดจำกัดแล้วใช่มั้ยครับ? จริงๆมันก็เป็นความคิดที่ดี แต่ยิ่งคุณแตะตัวผมนานเท่าไหร่ จักระคุณจะพร่องลงไปเรื่อยๆ

ดาบซาเมะฮาดะกำลังสั่นกระปรี้กระเปร่าเชียว…ในที่สุดเขาก็ได้เจอจักระที่เขาชอบซะที”

บีถอยห่างจากคิซาเมะ

บี: “ถ้าเป็นยังงั้น ชั้นจะใช้ดาบสายฟ้าอีกที ต้องไม่ให้พลาด…”

แปดหาง: “อย่า! แกเอาชนะมันในน้ำไม่ไหวหรอก! รอบนี้แกจะทำให้มนุษย์ปลาหมึกตัวสุดท้ายสูญพันธุ์เชียวนะ! เราต้องถอยไปตั้งหลักก่อน! ใช้ไอ่นั่นซะ!”

คิซาเมะ: “ในแสงอุษา ไม่มีใครถนัดจับเป้าหมายเป็นๆไปมากกว่านี้แล้ว…ด้วยคาถาคุกน้ำระบำฉลามนี่ ผมจะทำให้เป้าหมายปางตายแล้วค่อยเอาจักระออกมาซักหน่อย การได้พยายามวัดระดับจักระของเหยื่อมันก็สนุกดีนะครับ แต่นั่นแหละ คุณอย่าได้พลาดเด็ดขาดเชียว”

กระพุ้งแก้มของบีป่องขึ้น

คิซาเมะ: !?

บีพ่นหมึกออกมาทำให้น้ำมืดดำไปหมด

คิซาเมะ: “น้ำหมึกนี่…กะทำให้มองไม่เห็นสินะ…เอางี้เรอะ เจ้าปลาหมึกเหลือขอ”

บีกำลังรีบหนีไปในน้ำมืดๆนั่น

แต่คิซาเมะตามไปแล้วเล่นงานได้ถูกเผง

คิซเมะ: “เมื่อรวมร่างกับซาเมะฮาดะแล้ว ร่างผมสามารถสัมผัสจักระได้นา…”

บีกระอักเลือด

*******************************************

ซาบุจังมองการต่อสู้จากบนยอดพุงของพอนตะ: “บี…”

โดมน้ำแตกตัวออก

ซาบุจัง: !! อุ๊บ (ข้ามาแล้ว บี!)

*****************************************

บีล้มลง

คิซาเมะคลายคาถาร่วมร่าง และซาเมะฮาดะก็กลายสภาพเป็นดาบดังเดิม

คิซาเมะ: “แม้แต่แปดหาง เฮอะ…”

บาดแผลของคิซาเมะสมานตัว

คิซาเมะ: “ขืนปล่อยให้คุณกลายร่างได้อีกจะน่ารำคาญซะเปล่าๆ… งั้นเพื่อป้องกันไว้ก่อน ผมจะตัดขาคุณออกซะ…”

ซาบุจังวิ่งหน้าตั้งมาทางบี

แปดหาง: “จักระข้าถูกดูดไปเกือบหมดแล้ว! โธ่เว้ย! ตื่นสิโว้ย บี! หนนี้เราซวยจริงๆแล้วนะ!!”

คิซาเมะพยายามจะฟันขาบี แต่ดาบซาเมะฮาดะกลับยืดตัวถ่างหลบ มิหนำซ้ำหนามบนด้ามดาบยังทิ่มออกมาแทงมือคิซาเมะอีก

คิซาเมะปล่อยมือจากดาบ

ซาเมะฮาดากระโจนไปขวางหน้าบีไว้

ซาเมะฮาดะ: กี๊กี๊กี๊กี๊…

คิซาเมะ: “เป็นไปไม่ได้…ซาเมะฮาดะเลือกอยู่กับแปดหางนั่น…ชอบจักระของมันขนาดนั้นเชียวรึ…ซาเมะฮาดะ”

ดาบของซาเมะฮาดะเคลื่อนไปที่บีและเริ่มถ่ายจักระให้

บี: “อูยย”

คิซเมะ: (จักระนั่นมันขโมยจากเรา!)

คิซาเมะถลาไปที่บีแล้วเตะโด่งซาเมะฮาดะไปกระแทกต้นไม้

คิซาเมะ: “…! ก็ไม่เลว…แลกดาบกันสินะ หืมม์?

คิซาเมะหยิบดาบของบีเล่มนึงขึ้นมา: “เหะ…ดาบนี่…”

คิซาเมะ: “ผมจะหั่นคุณละนะ!!”

คิซาเมะฟันลงมาที่บี

เมื่ออยู่ความตายอยู่ตรงหน้า แปดหางจะทำอะไรได้อีก!?

จบตอน
คลิ้กที่นี้เพื่ออ่านนารูโตะ 472 ตัวเต็ม